“Start with gratitude, and expand from there.”

Over een paar maanden is mijn heerlijke huis niet langer mijn thuis.

Ik schrijf dit met een mengeling van lichte melancholie en verlichtende opluchting. Deze laatste weken besef ik steeds hoe prachtig de balans is: ik heb het hier zo enorm goed (tranen in mijn ogen als ik het schrijf), en tegelijkertijd voelt de tijd hier rond. Dat kan dus gewoon tegelijkertijd.

Al een tijdje zit er een stemmetje in mijn hoofd: ‘Laat de wereld nou weten dat je een nieuwe woning zoekt, dan kan het zich manifesteren’. En toch stroomde het niet door.

Tijdens een heerlijke avondwandeling door het schone Deil besefte ik waarom: eerst dankbaarheid.
Eerst een ode aan Deil, to round it of with love – en dan kan de weg naar iets nieuws doorstromen.

Dus…. Daar gaan we!

Een ode aan Deil ♡

.
~
.

Lief, prachtig, wonderschoon Deil,

Ik heb zin om je te besprenkelen met goudglitterige sprankeltjes, om te vieren dat je bestaat. Omdat ik weet dat je enorm fan bent van mijn bubbels en sprankels, mijn levendige vibe in jouw rustige dorpsenergie. En ik beglitter je heel graag, om mijn dankbaarheid te uiten voor je diepe, zachte, warme bedding voor mijn thuiskomst. Want oh, wat ben je goed voor me (geweest).

Toen ik hier landde, in dit fijne huis, zat ik nog een beetje in wervelwind-modus van 2,5 jaar nomadenreis. Ik had weinig spullen, voelde nog de onrust van wanneer-gaan-we-weer-op-avontuur, en ik had eigenlijk pas net begrepen waar je eigenlijk gepositioneerd bent op de kaart van Nederland.

Gelukkig verzwikte ik toen mijn enkel 😉

Ik kon niet anders dan neerploffen op de bank, en ademen. Zo. Pfoe. Dat was me een reis… En hier ben ik dan. Thuis. In de Betuwe, aan de Linge, in het dorp dat beroemd is om haar eerste huis met zonneceldakpannen.

Stukje bij beetje, en laagje voor laagje, nodigde je me uit om te zakken. Met alle geduld en liefde. Je deed, en doet, me denken aan mijn geboorteplek, maar dan zonder mijn persoonlijke associaties met trauma en beklemming. Een perfecte plek voor een wedergeboorte, een nieuwe start. En een perfecte plek voor magische sessies.

In jou herken ik wat ik altijd zo heerlijk heb gevonden aan de Achterhoek: de rustige energie, het groen en water overal in de buurt, de vriendelijkheid op straat. Mijn hele hart lichtte op toen ik merkte dat iedereen hier hoi zegt tegen elkaar op straat! Oh, how I love that.

Ik kon mijn fiets weer van het slot laten, bij de buurtsuper mijn portemonnee vergeten en het later komen betalen, en in het dorpskrantje lezen hoe in Corona-tijden oproepjes werden gedaan om boodschappen voor elkaar te doen. De schaapjes blaten om de hoek, de koeien grazen in de wei. Onschuld, is het woord dat bij me opkomt – alsof ik daarmee weer in contact mocht komen.

Je hebt me vaste grond gegeven, en een bepaalde ‘neutraliteit’. Andere mensen zouden het saai kunnen noemen, maar daar had ik geen moment last van. Ik hou wel van lichtelijke saaiheid om me heen, met mijn rijke innerlijke belevingswereld 😉

Je bent de meest geweldige plek geweest om naar binnen te keren, en dat was ook waar ik (in synchroniciteit met de wereld) enorm toe werd uitgenodigd. Een wedergeboorte for sure – hier ben ik overgegaan in Gaya. Deze transitie had de ruimte en tijd nodig, en dat is waar jij een overvloed aan hebt.

Adem.
Rust.
Zachtheid.

Verwelkoming.
Liefde.
Grond.

Ik kan me zo voorstellen dat er niet zo vaak ode’s aan jou worden geschreven, lief Deil. Daarom doe ik het extra graag. Want je verdient een lofzang, vanuit de puntjes van mijn tenen en het topje van mijn kruin.

En vanuit jouw schoot, jouw nestje, jouw baarmoeder, mag ik een nieuwe woning vinden. Een plek die net zo fijn is als deze – met nog wat extraatjes erbij.

Dankjewel, Deil darling, ik vier jou – en zal straks op mijn dagelijkse wandelrondje een extra dansje tussen de fruitbomen voor je doen.

Met alle liefs,
Gaya

.
~
.