Zeven jaar geleden viel mijn eigen wereld bijna stil.

Het zou nog zeven dagen duren, tot 29 maart 2013, voordat ik een nacht lang zou prevelen:

‘Ik wil niet meer.
Ik kan niet meer.
Het lukt niet meer.
Het gaat niet meer.’

Steeds herhaalde ik deze zinnen. Met grote ogen, diepe angst, en tegelijkertijd ook met een heel helder weten. Het oude was voorbij, het leven ging zo niet meer.

Burn-out.

Ik zag het niet aankomen, op dat moment. Niet echt. Ondanks alle signalen van mijn lichaam, de vele bezorgde blikken van vrienden, mijn doordraaiende gedachten en het feit dat ik ineens koffie nodig had om de dag door te komen (ik lustte niet eens koffie). Het kwam als complete verrassing.

Total lockdown.

~

Twee weken geleden had het grootste deel van de mensheid ook nog geen idee.

Natuurlijk hadden we al wel signalen gekregen, dat de aarde en wijzelf wel wat rust zouden kunnen gebruiken.

Het klimaat en haar deskundigen riepen, dat de hitte wel erg hoog opliep.
Het milieu en haar activisten riepen, dat het zo niet langer kon met de vervuiling.
De collectieve energie en de bewuste mensen riepen, dat we onze zachtheid en rust meer ruimte mochten geven, om onze zenuwstelsels beter te reguleren.

Maar we luisterden niet.

Misschien wel op persoonlijk niveau, maar niet als collectief.

~

Life takes care, always. Het grotere geheel zorgt ervoor dat de balans klopt.

Als er teveel vuur is, teveel yang, teveel destructie, teveel herrie – dan wordt er stilte uitgenodigd. Eerst subtiel, dan wat nadrukkelijker, en uiteindelijk met kracht. Je kunt er niet meer omheen.

Het is geen straf, geen boete, geen vergelding. Het is een consequentie, en een uitnodiging tot balans. Tot inkeer, en tot ontwikkeling.

~

Zeven jaar geleden rende ik nog gejaagd rond, in de veronderstelling dat ik het wel zou redden. Oké, ik voelde vaak angstig, door anderen geleefd en niet in staat om echt te zakken. Maar ach. Van de buitenkant leek het best goed te gaan, en ik viel tenminste niet om.

Een week later gebeurde dat wel. En dwars door de schrik, de afkeer van mijn bizar vermoeide spiegelbeeld, door de onzekerheid en de pijn heen, slaakte ik een zucht van opluchting.

Zo.
He he.
Het is klaar.

Ik kan niet verder dan dit, en ik kan eindelijk met een goed excuus mijn leven afzeggen. Alles. En eens even goed bijslapen.

Ik had nog geen overzicht van hoe mijn leven zou veranderen. Stukje bij beetje liet ik los, liet ik gaan. En het werd stiller en stiller. Ziekgemeld op werk. Afspraken afgezegd. Boodschappen uitbesteed. Mijn relatie verbroken.

En ik sliep.

Ik sliep, en rustte, en sliep nog meer. Vijf weken lang, bijna aan een stuk door. En daarna nog maandenlang een groot deel van de dag. Alles was overprikkeld, ik wilde eigenlijk niemand zien. Mijn persoonlijke quarantaine.

En god, wat was dat nodig. Het is ongeveer het grootste goud dat ik heb ontvangen in mijn leven. Nog steeds ben ik zo, zo dankbaar voor deze heftige ingreep. Omdat het me genadeloos gaf waar ik zelf niet kon komen: stilte. En de basis voor een nieuw, gezond leven.

~

Nu is het hoog tijd voor collectief herstel. Na de fluisteringen, aanmoedigingen, waarschuwingen en alarmbellen is het klaar.

Tijd voor balans.
Tijd voor verstilling.
Tijd voor genezing.

De aarde mag uitrusten.

Alles wordt stilgelegd. We hebben het met onszelf te doen, of vooral te zijn. Te zien waar we staan, hoe we leven, waar we echt voor kiezen en waar we nog geleefd worden.

Er zijn vele hulpbronnen beschikbaar, ook op meer dan 1,5 meter afstand. Er is intimiteit mogelijk, ook voorbij het handen schudden. Er is meer te zien dan het blote oog en het nieuwsbericht weergeven. Voel maar, en reik maar uit.

Neem deze tijd aan.
Als cadeau, als geschenk.
Als deel van het leven.
En ontdek wat jouw reis hierin is.

In mijn burn-out ontdekte ik mijn innerlijke stem, mijn passie, mijn authentieke levensrichting. Met hulp van anderen, maar vooral ook diep in mezelf. Ontdaan van de buitenwereld kon ik naar binnen keren. En dat is het goud.

Ik wens dit ons allemaal toe.

En geloof mij: het komt meer dan goed.

Met liefs en een knuffel van mij, voor jou, zo *hop* door de ether 

.
♡♡♡
.

(Photo by Gabriel Jimenez on Unsplash)